سخن از يك آيه به ميان نياورده ، در مقام معارضه حد اقل آوردن يك سوره را پيشنهاد نموده است . بنابراين ، شهادت دو نفر احتمال ساختگى را از تك‌تك آيات قرآن بر طرف مىسازد . 3 - از طرف ديگر ، اخبارى كه تدوين قرآن را بر شهادت دو نفر صحابى مستند مىسازد ، به حد تواتر نرسيده است و همهء آن‌ها خبر واحد مىباشند و نمىتواند در اين گونه موارد مهم ، دليل و مدركى به شمار آيد . 4 - اين اخبار با گروه ديگرى از اخبار منافات دارد كه بنا بر مضمون آن‌ها ، قرآن در دوران حيات خود پيغمبر گرامى جمع‌آورى گرديده است نه در دوران ابو بكر چنان كه در آيندهء نزديك اين حقيقت را ثابت خواهيم نمود و از طرف ديگر افراد زيادى از صحابه و ياران پيامبر تمام قرآن را ( 1 ) - و افراد بيشترى كه شمارهء آنان را جز خدا نمىداند ، قسمتى از آن را حفظ نموده بودند . پس با اين حال و در برابر اين حافظان قرآن ، تصديق دو نفر شاهد نمىتواند مفهوم صحيحى داشته باشد . وانگهى مىتوان با دليل عقل نيز كذب اين اخبار را كه مخالفين دست آويزش قرار داده‌اند ، ثابت و روشن نمود ، زيرا قرآن بزرگ‌ترين وسيله هدايت مسلمانان بوده ، آنان را از تاريكىهاى جهل و بدبختى به روشنايى علم و سعادت رهبرى نموده است . روى اين اصل ، مسلمانان نيز منتهاى عنايت و كمال اهميت را نسبت به قرآن مبذول داشته ، شب و روز به خواندن قرآن مشغول مىشدند و حفظ آيات قرآن را در جامعه وسيله مباهات و افتخار دانسته با سوره‌ها و آيات آن تبرك مىجستند . در همه اين مراحل رسول خدا ( ص ) نيز از هيچ‌گونه ترغيب و تشويق خوددارى نمىفرمود . آيا با اين شرايط براى يك فرد عاقل جاى اين احتمال باقى مىماند كه مسلمانان در آيات قرآن شك و شبهه‌اى داشتند كه در اثبات آن محتاج به شهادت دو نفر داشته باشند ؟ !